De weg naar vrijheid

Gepubliceerd op 20 januari 2020 om 20:31

Vrijheid, een prachtig woord, alleen helaas niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid... vooral wanneer je levensweg nu niet bepaald altijd over rozen is gegaan (wel over dorens), maakt het dat we bewust onbewust, onze eigen gevangenis creëren. Vaak een mechanisme om te overleven, maar nadien ook een enorme valkuil om weer uit vandaan te blijven. Als ik naar mezelf kijk heb ik er lang (veel te lang) over gedaan om in vrijheid en vrede met mijzelf te leven. Oh ja, natuurlijk had ik op een gegeven moment alles wel een plekje gegeven, alleen dat rottige verleden daar wilde ik niet aan herinnerd worden, dus verzweeg ik het maar, want 'men zal wel een oordeel hebben'. Natuurlijk heeft iedereen wel een oordeel, maar je kunt het eenvoudigweg niet iedereen naar de zin maken, zo werkt het helaas niet in het leven, daarbij zou je jezelf moeten afvragen, wil je dat wel? Persoonlijk was het moment van mijn persoonlijke openbaring, alsof ik eindelijk rust had gevonden. Niet langer op de vlucht voor het verleden, die als een boos oog over mijn leven meekeek. 

De eerste stap naar bevrijding

Op een meer dan mooie dag, kwam ik als vrijwilliger in contact met een grote speler in de verslavingszorg. Wat gaf het mij een enorme boost om naar mensen hun verhaal te luisteren, zoveel te herkennen en vaak ook door mijn babbeltje wist te weerhouden van gebruik, ongeacht welk gebruik dat ook mocht zijn. Via een andere afdeling kreeg ik te horen dat er mensen werden gezocht die hun verhaal wilde doen, dus op locatie in klinieken, scholen, artsen in opleiding en in instellingen. De eerste keer dat ik mijn verhaal uit de doeken deed was wel een zogenaamd 'slik-momentje', want al die aanwezigen, alle ogen en oren die op mij gericht waren, zouden vanaf nu mijn geheim kennen, het spook uit mijn verleden wat ik met mij mee droeg, al jaren lang... ademloos luisterden de mensen naar mij, nadien werden er vragen gesteld en ik nam rustig de tijd om alles zoveel mogelijk toe te lichten. Heel ongebruikelijk misschien, maar aangezien deze mensen zelf in herstel waren (in een kliniek), was ik vastbesloten om wat tastbaars aan ze mee te geven, de rest van hun traject, ongeacht of de poging nu wel of niet zou slagen. Ik gaf een ieder een 'gelukspoppetje', klein maar met grote impact. Het overgrote deel van de mensen deed het poppetje gelijk aan hun sleutelbos, goed teken, want iedere keer als je de sleutels in je handen krijgt, werd de link gelegd met 'mijn verhaal'. Het voelde bevrijdend, ik had mijn verhaal verteld en het deed er toe! Niemand die me raar aankeek, of afwees, en waarom ook, ik ben slechts een mens, die niet altijd de juiste wegen is ingeslagen, maar uiteindelijk wel de keuze heeft gemaakt om een nieuwe weg in te slaan. En daar hoort bij dat ik mensen bewust wil maken van dat het nooit te laat is, de keuze is aan jezelf. 

De volgende stappen werden makkelijker

Vanaf deze eerste keer live in een groep mijn verhaal te doen, maakte dat er een heel fijn berustend gevoel over mij heen kwam. Dit was nodig om volledig schoonschip te kunnen maken. Daarbij de geschiedenis heeft de nare eigenschap dat ze je toekomst kan inhalen, als er geheimen blijven liggen. Ik ben ook niet bang meer dat mensen niet meer met me om willen gaan en wat betreft die enkeling die wel zo (kortzichtig) is, ach die mis ik ook niet, dat is feitelijk gezien ook geen toevoeging aan mijn leven. Van de rebel die veel met vuur gespeeld heeft, polygebruiker was, ben ik uiteindelijk losgebroken van alle ketens. De boosheid jegens mijn narcistische ex heb ik omgezet in vergiffenis, ook naar mezelf toe! Dat gaf mij lucht en ruimte. Ik ben al jaren op het, voor mij juiste pad en ja ik heb mijn tol zeker wel betaald, maar desalniettemin, ik leef! Ben oprecht happy en ik zal dan ook alles doen om een ander ook dit gevoel te kunnen geven. 

 

Liefs,

 

Mona 

 

 

 

 


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.